ไปเดินเล่นในสตูดิโอกัน

-นาทีที่ 0-

"ไปเดินเล่นในสตูดิโอกันดีกว่า เอ้า รีบลุกขึ้นสิ" คุณเดินนำหน้าออกจากห้องสัมภาษณ์แล้วพูดเร่งเร้ามุกที่ยังนั่งนิ่งอยู่ ร่างสวยลุกขึ้นช้าๆขาทั้งสองข้างสั่นน้อยๆจนต้องเอามือเกาะเก้าอี้พยุงตัวไว้ ไม่นานเธอก็ปรับตัวได้ค่อยๆเดินตามหลังมาในที่สุด คุณสองคนเดินมาหยุดที่หน้าลิฟต์ มีคนกดลิฟต์รออยู่ก่อนแล้วเป็นเด็กชาย หญิงคู่หนึ่งดุจากชุดนักเรียนน่าจะเป็นช่วง ม.ต้น

-นาทีที่ 3-

รออยู่ครู่หนึ่งลิฟต์ก็มาถึง คุณเดินตามเด็กทั้งสองคนเข้าไป สังเกตเห็นว่าน้องๆกดไปชั้นที่เป็นสำนักงานใหญ่ 'คงเป็นลูกใครสักคนในนี้แหละมั้ง' คุณคิดในใจก่อนกดลิฟต์ขึ้นไปที่ชั้น 38 คือชั้นสตูดิโอ. ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นช้าๆ คุณนึกสนุกหยิบมือถือ Pineapple รุ่นใหม่ที่พึ่งวางขายออกมาแล้วเปิดแอพที่เป็นรีโมทควบคุม หน้าจอแสดงอินเตอร์เฟสโทนชมพูนีออนสว่างสดใส โดยหลักๆคือมีแถบให้สามารถเลื่อนขึ้นลงสองแถบไว้ปรับความแรงของการหมุนและการสั่นของ 'ของเล่น' อื่นๆก็จะเป็นการสั่นเป็นจังหวะแบบที่ custom สำเร็จรูปไว้แล้ว คุณไม่รอช้าเลื่อนมือไปปรับการสั่นให้แรงขึ้นจาก (0) -> (5) จากสเกลทั้งหมดเต็ม 10

วินาทีนั้นเอง มุกถึงกับทรุดนั่งยองกับพื้นเอามือกุมท้องจากความเสียวที่เกิดขึ้น เธอไม่รู้มาก่อนว่า 'ไอ้นี่' มันสั่นได้ด้วย! ขาสองข้างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เด็กสองคนที่เห็นมุกทรุดลงก็ตกใจกันใหญ่นึกว่าเป็นลมล้มพับรีบเข้ามาพยุงตัวให้มุกยืนขึ้น เธอเกาะขอบลิฟต์จนยืนขึ้นได้ในที่สุดแล้วหันมามองค้อนให้คุณ หน้าสวยมีเหงื่อซึมเล็กน้อยกับมีเลือดฝาดขึ้นมา ไม่รู้ว่าเกิดจากความอายหรือความเสียวกันแน่ ดิลโด้อันใหญ่ยังคงสั่นไม่หยุดส่งเสียงครืดคราดออกมาเบาๆ ถ้าเป็นข้างนอกคงไม่ได้ยิน แต่เพราะในลิฟต์ค่อนข้างเงียบเลยสามารถได้ยินชัดเจน

"พี่สาว พี่สาวไม่รับโทรศัพท์หรอคะ ?" เด็กหญิงถามขึ้นอย่างไร้เดียงสาเพราะคิดว่าเป็นเสียงมือถือ ส่วนเด็กชายที่เหมือนจะรู้อะไรมากกว่าหันมามองมุกกับคุณสลับไปมา ก่อนทำหน้าเขินอายก้มมองพื้นแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

"อะ.. อ่อขอบคุณนะจ้ะ พี่ลืมไปเลยนะเนี่ย" มุกทำท่าควานหามือถือในกระเป๋าทั้งที่จริงๆหาเจอตั้งนานแล้ว โชคยังดีที่ลิฟต์เคลื่อนตัวมาถึงจุดหมายของเด็กน้อยสองคนพอดี มุกโบกมือบ๊ายบายทั้งคู่ด้วยความเอ็นดูจนประตูลิฟต์ค่อยๆปิดลง มุกทรุดตัวลงนั่งยองในท่าเดิมอีกครั้งอย่างรวดเร็วพร้อมกับส่งเสียงคราง 'ซี้ดด..'

คุณเห็นดังนั้นก็ได้ใจ หยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง ปรับความแรงจาก (5) -> (8) ครั้งนี้แรงสั่นมันรุนแรงมากจนมุกถึงกับสั่นไปทั้งตัว แขนสองข้างแกว่งไปมาเพราะเสียการทรงตัว ร่างสวยล้มตัวไปข้างหน้าในท่าคลานเข่าเหมือนหมาอย่างช่วยไม่ได้ 'โอ้วว ว วว' แม้แต่เสียงครางกระเส่ายังสั่น เธอสูญเสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์ คุณมองภาพตรงหน้าอย่างพอใจแล้วกดปิดการสั่น (8) -> (0) เพราะลิฟต์กำลังถึงจุดหมายแล้ว ถ้ามีคนมาเปิดกล้องวงจรปิดในลิฟต์คงจะสับสนอยู่ไม่น้อยทีเดียวว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น

-นาทีที่ 6-

ลิฟต์เปิดออก คุณกับมุกเดินออกมาจากลิฟต์ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชั้นที่ 38 เป็นชั้นที่รวมสตูดิโอสำหรับถ่ายทำรายการต่างๆมากมายทั้งทางการและไม่เป็นทางการ รายการทำอาหาร , วาไรตี้, ห้องซ้อมเต้น รวมไปถึงห้องอ่านข่าวและอื่นๆอีกมากมาย คุณพามุกเดินชมพื้นที่จนมาหยุดหน้าห้องๆหนึ่ง ที่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษสีแดงขนาดใหญ่เขียนว่า "ON AIR" แต่มันไม่ได้เรื่องแสงอยู่แสดงว่าสามารถเข้าไปข้างในได้ ภายในมีกล้องมากมายหลายขนาด มีไฟสำหรับถ่ายในที่แสงน้อย มี green screen สำหรับการตัดต่อ cg เพิ่มเติม แต่มีคุณพบคนเพียงคนเดียว เพราะเป็นเวลาพักเที่ยงนั่นเอง

"สวัสดีครับท่านประธาน ลมอะไรพัดมาครับเนี่ย ?" ชายร่างท้วมปรี่ตัวเข้ามาทันทีที่เห็นคุณ เขาเป็นชายวัยกลางคน สวมเสื้อโปโลสีน้ำเงินดูราคาแพง แว่นตากรอบสี่เหลี่ยมหนาเตอะ โดยรวมก็จัดว่าแต่งตัวดูภูมิฐานทีเดียว

"ไม่มีอะไรหรอก ว่าจะขอยืมห้องหน่อย พอดีรับพนักงานใหม่เข้ามาแล้วจะให้ลองขึ้นกล้องดูน่ะ"

"โอ้ เยี่ยมเลยครับ! งั้นให้ผมโทรตามทีมงานมาเลยดีมั้ยครับ ?" ชายร่างท้วมถามด้วนเสียงอู้อี้เป็นเอกลักษณ์

"ไม่เป็นไรครับ คุณเองก็ไปพักเถอะ เวลาพักก็ต้องพัก เดี๋ยวผมจัดการเอง เห็นแบบนี้ผมก็พอมีทักษะอยู่บ้างนะ" ชายร่างท้วมพยักหน้ารับคำแล้วเข้ามาจับมือแนะนำตัวกับมุกพอเป็นพิธี ก่อนรีบออกจากห้องไป

"เอาสิ คุณพนักงาน ขึ้นไปประจำที่ได้แล้ว" คุณออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงจริงจัง คนถูกไล่ถึงกับงง รีบขึ้นพื้นต่างระดับแล้วนั่งบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่กลางห้อง

"นับ 3 แล้วจะเดินกล้องเลยนะครับ ทำให้ดีล่ะนี่จะใช้ออนแอร์ในช่วงบ่ายนี้จริงๆนะ ไม่พูดเล่นนะ. เอาล่ะ! ตามองกล้อง สคริปท์อยู่ตรงนี้ . . 3 . . . 2 . . . 1 "

-นาทีที่ 10-

"สวัสดีค่ะยินดีต้อนรับสู่ช่วงข่าวภาคบ่ายนะคะ วันนี้ กลุ่มนักเรียนทั้งมัธยมต้นและมัธยมปลายเดินทางมารวมตัวที่หน้ากระทรวงศึกษาธิการตั้งแต่เวลาประมาณ 16.00 น. ในกิจกรรมชื่อว่า 'เลิกเรียนไปกระทรวง' เพื่อแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ชูสามนิ้ว ผูกโบว์ขาว และเป่านกหวีดขับไล่นาย.. โอ้ย!" มุกสะดุ้งตัวจากแรงสั่นระดับ 5 ใบหน้าเหยเกแว้บหนึ่งก่อนจะทำตัวปกติ ส่วนคุณกำลังหัวเราะคิกคักสนุกสนานอยู่หลังกล้อง

-นาทีที่ 11-

คุณปล่อยให้มุกอ่านข่าวอ่านอะไรไปเรื่องในแรงสั่นสะเทือนระดับ 5. ให้ตายสิเธอยังทำหน้าปกติแบบนี้ไหวได้ยังไงเนี่ย 'ความตั้งใจในการทำงานของเธอนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ' คุณแอบชื่นชมเธออยู่บางส่วน

-นาทีที่ 13-

"ถ้าพวกคุณบอกว่า เด็กไม่ควรยุ่งการเมือง งั้นทหารก็ไม่ควรไปนั่งในสภาเหมือนกัน นักเรียนคนหนึ่งได้กล่าวไว้ในงานประชุมค่ะ.."

คุณเริ่มรู้สึกเบื่อเลยปรับแรงสั่นจาก (5) -> (8) อีกครั้ง "โอ้วว ซี้ดด.. แม้ถูกคุกคาม.. แต่ขอให้สู้ต่อไป เพื่อการศึกษาที่ดีขึ้น..อาห์ เด็กทุกคนควรจะมีสิทธิมีเสียงในการเมือง" มุกเอามือขึ้นมาจิกโต๊ะพยายามสั่นให้น้อยที่สุด แต่ในใจก็รู้สึกเสียวเหลือเกิน มันเหมือนโดนบังคับให้ช่วยตัวเองต่อหน้าคนทั้งประเทศที่กำลังดูอยู่จนเธอแฉะเต็มที่นั่งไปหมด น้ำใสๆไหลลงมาตามง่ามขาเป็นทาง

-นาทีที่ 14-

คุณปรับความแรงจาก (8) -> (10) คราวนี้มุกตัวสั่นอย่างกับคนเป็นลมชักหรือเจ้าเข้า เธอหยุดอ่านข่าวทันทีแล้วฟุบตัวลงนอนบนโต๊ะทั้งที่ยังสั่นอยู่ 'ให้ตายเถอะต้องไปปรับให้มันแรงน้อยกว่านี้ก่อนเอาไปวางขายมั้ยเนี่ย' คุณคิดไปพลาง มุกในตอนนี้คงใกล้ถึงจุดสุดยอดเต็มที หัวสมองเธอขาวโพลนไปหมด มันรู้สึกดีเหลือเกิน "โอยยย แรงอีกๆ อีกนิดเดียว จะแตกแล้วว จะแตกแล้ววว~" เสียงใสๆ ร้องโหยหวนเหมือนจะขาดใจ น้ำเงี่ยนไหลนองพื้นเต็มไปหมด คุณจึงสงเคราะห์ให้ตามต้องการ เลื่อนแถบการหมุนจาก (0) -> (10) ทันที

-นาทีที่ 15-

ดุ้นสีดำอันใหญ่หมุนควงสว่านภายในตัวของมุกอย่างรุนแรงทันที ทำเอาเจ้าตัวที่ไม่รู้ว่ามีฟังก์ชั่นนี้โดนสำเร็จโทษในที่สุด "โอววววววว.. ." เธอโอดครวญเป็นครั้งสุดท้าย ตาดำเหลือกขึ้น เธอยิ้มอย่างมีความสุข จากนั้นจึงฟุบลงกับโต๊ะอย่างหมดแรง มุกหายใจหอบเหนื่อยเสียงดังเหมือนพึ่งไปวิ่งรอบสนามฟุตบอลมา

"เอาล่ะ! ปิดกล้องได้ ! วันนี้ทำได้ดีมากคุณพิชชาภร" คุณกล่าวอย่างติดตลก เพราะจริงๆไม่ได้เปิดกล้องตั้งแต่แรกแล้ว คุณใช้กล้องไม่เป็น แถมใครจะ on air อะไรบ้าๆแบบนี้ ได้โดนจับเข้าซังเตพอดี 55555555555