Niespodzianka w pociągu

Podróż pociągiem z miasta w którym studiuję, do wioski w której mieszkają moi rodzice trwa trochę ponad godzinę. Pokonałam tę trasę mnóstwo razy i zawsze była to taka sama, nudna podróż. Na tej linii nie jeździ wiele osób i zawsze mogę chociaż znaleźć jakiś zaciszny kącik, żeby sobie poczytać, albo po prostu posiedzieć w spokoju. Tym razem miało być inaczej.

Tego dnia było jeszcze mniej ludzi, niż zazwyczaj, a właściwie nie widziałam, przechodząc między wagonami, chyba nikogo innego poza konduktorem. No nic, wzruszyłam ramionami i zaczęłam szukać najlepszego dla siebie miejsca. Skończyło się na tym, że przeszłam przez cały pociąg i usiadłam w ostatnim, równie pustym jak pozostałe, wagonie. Rozsiadłam się wygodnie, na ile to możliwe w standardach PKP i wyciągnęłam książkę.

Po jakichś dwudziestu minutach jakiś dziwny dźwięk wyrwał mnie z lektury, a chwilę później zauważyłam jakąś postać idącą w moją stronę. Był to rodzaj pociągu z otwartymi przedziałami, więc widziałam wszystko daleko do przodu. Dziwne, z doświadczenia wiem, że konduktor sprawdza bilety tuż przed moją wysiadką, ale być może zauważył, że w tym pustym pociągu jedziemy tylko my dwoje i postanowił sprawdzić bilety teraz, żeby mieć problem z głowy.

Ale to nie był konduktor. Gdy postać weszła do mojego wagonu, od razu to zauważyłam. To był jakiś łysiejący facet w średnim wieku. Od razu w mojej głowie zapaliła się czerwona lampka. Jestem w ostatnim wagonie pociągu, bez żadnej drogi ucieczki i zbliża się do mnie nieznajomy, którego zamiarów nie znam. Szybko włożyłam rękę do torebki i wymacałam na ślepo gaz pieprzowy schowany w bocznej kieszonce. Postać się zbliżała.

Mężczyzna miał na sobie krótkie spodenki, koszulkę polo i bluzę zawiązaną w pasie, co wyglądało trochę dziwnie. Podszedł bliżej i w końcu usiadł naprzeciwko mnie. Zamarłam.

• Witaj, moja droga - powiedział uspokajającym, niemal melodyjnym tonem - bez obaw nie zrobię ci krzywdy.

Jeszcze mocniej zacisnęłam dłoń na gazie pieprzowym.